|
Heel vroeg op.
Maar met de bij "Mi favorita" (lees: "De Blokker") nieuw gekochte cafetera een hoeveelheid water aan de kook gebracht en een heerlijke kop thee gezet. In het hotel nog doodstilen tegelijkertijd de gebruikelijke kakafonie buiten. Je kon helaas niet op het balkon zitten, omdat het behoorlijk regende.
Maar in de schommelstoel voor de open schuifdeur was het heel aangenaam wakker worden.
Juana en Martha hadden voor ons een heerlijke gallo pinto gemaakt, en voor de mensen die dat niet lusten lekkere pannekoeken met honing en meloen. Gonnie haar dag kon niet meer stuk. Na dit geweldige ontbijt gingen Gudie en Frans (Niet moe,maar wél slecht ter been) met de taxi naar La Amistad, de schoolvoor speciaal onderwijs in Matagalpa. De anderen liepen langs de river naar die school. Er zijn nog steeds werkzaamheden aande gang om de schade aa van de laatste overstroming aan de rivierkade te herstelen. Op La Amistad dezelfde hartelijke ontvangst, die ons overal ten deel valt. Een warm weerzien met vele oude bekenden.
De directeur, een man, wat in het nica/onderwijs toch een vrij grote zeldzaamheid is, ontving ons en binnen korte tijd hadden we onze talleres geregeld.
Gudie ging in de kleuterklas aan de gang en Gonnie en Lindsay assiteerden haar. Frans en Jan mochten in de nieuwe comedor (eetzaal van de school) hun workshop houden. Stijn had inmiddels de hele binnenplaats voorzien van waslijnen. Het is nl de bedoeling om alle werkstukken van de kinderen aan die waslijnen te hangen.
We doen dat met nietjes en gisteren heeft Rob zich op bewonderenswaardige wijze met deze activiteit bezig gehouden. Hij heeft dit op dusdanig geweldige wijwe gepresteerd, dat hij in Nicaragua voor eeuwig als Senor El Grapadero bekend zal staan. Hij niet met twee handen tegelijk en doet dat vanuit zijn nek. Zo'n twintig meter tekeningen en werkstukken had hij in recordtempo geniet. Vandaag moest hij naar de fysiotherapie, niet vanwege het nieten, maar vanwege een professionele beangstelling. Dus werd Stijn de nieuwe "grapadero".
Hij heeft met twee handen tegelijk leren nieten (vanuit zijn nek) en was er dus helemaal klaar voor. Toen de werkstukken opgehangen moesten worden stond er door de patio van La Amistad een storm van windkracht acht, maar het moet gezegd: Alles bleef hangen.
De kinderen die de handenarbeidworkshop deden waren van het dovenklasje van Marcia.
We hadden dus een omvoorstelbaar rustige, stille en goed geconcentreerde groep kinderen aan het werk. Marcia vertaalde onze uitleg in gebarentaal en Leily hielp haar daarbij.
Na de pauze de tweede ronde: Gonnie kreeg een door ons perfect opgeruimde "comedor" ter beschikking voor haar taller vlinderdans, en Frans en ik gingen in een klaslokaaltje mer 28 kinderen vlinders schilderen.
De aanvankelijk zeer timide kinderen, ze durfden amper hun kwast in de verf te steken, maar gaandeweg de rit werden ze steed enthousiaster en behaalden daarmee een zeer hoge produktie.Onze grapadero Stijn werd zwaar op de proef gesteld en kreeg gaande weg de ochtend steeds meer waardering voor zijn niet aanwezige broer. Gonnie had ondertussen op bewonderenswaardige wijze haar toch zeer artitieke dans aan een grote groep kinderen me verschillende handicaps aangeleerd (Er was zelfs een blind kind bij)
Na afloop van de vier lessen werden we steeds nadrukkelijker benaderd door allerlei kinderen die je om je nek vallen, op je school kruipen en over je arm aaien. Mensen die mij kennen weten dat ik dat wel sympathiek vind, maar dan houdt het verder wel op. Kippenvel krijf ik ervan. Lindsay had zo ongeveer een halve school aan aanhalige kindjes aan haar nek hangen.
Wij zeiden nog tegen haar, dat ze er gerust eentje mee mocht nemen. Ze was een moederke avant la lettre. De windkracht nam toen, maar alle tekeningen en schilderstukken bleven aan de waslijnen hangen. Soms overtemde het flapperende lawaai van de tekenigen het geluid van de ghetto blaster die Gonnie en Gudie hadden gekocht.
De uitvoeringen waren wederom een groot succes. Persoonlijk ben ik wel blij dat we in ons gezelschap twee "entusiasmos" hebben die hun creativiteit op het musische vlak kunnen uiten.
Het was een mooi weerzien met de school waar wij al zo lang een band mee hebben.
Morgen gaan we nog even terug, om het nieuwe computerlokaal (een van onze projekten) te fotograferen wanneer het in gebruik is.
Overal om je heen zie verbeteringen, die het gevolg zijn van onze jarenlage ondersteuning.
Je ziet met eigen ogen hoe waardevol onze betrokkenheid is met de zusterscholen in Matalpa. En die betrokkenheid wordt ook in het persoonlijke vlak enorm gewaardeerd.
De rest van de dag ging de groep uiteen naar diverse projekten.
Persoonlijk ben ik nog even bezig geweest me de muurschildering.Deze komt op de muur van het Centro de Polidesportivo. Het is een zeer problematische muur, want bakstenen met verdiept liggende voegen, en behoorlijk stoffig. Ik ga daarbij hulp krijgen van de alcaldia. En dat moest nog geregeld worden.
Daarna de barrio in om een oude bekende te zoeken. Ik had daar de rest van de middag voor uitgetrokken, maar in de eerste de beste pulperia waar ik ging vragen waar ik Ana Soza zou kunnen vinden, zat Ana Soza zelf achter de balie. Het werd een een heel leuk weerzien en meteen ook een koffiekopje van de Tilburg Cowboys kunnen ruilen.
Dat gaat nog een heel groot succes worden. De eerste kopjes zijn geruild en de ervaringen zijn geweldig. We liggen werkelijk dubbel. De nica's denken aanvankelijk, daar je ze zwaar in de maling wilt nemen. Maar het is werkelijk kaaileuk om aan mensen die je niet kent, in een Matagalpese barrio uit te leggen dat een Tilburger een koffiekopje met hem of haar wil ruilen. Daarna op de foto in de keuken. Ze zijn dan heel enthousiast. En uiteindelijk liggen we we samen dubbel.
Van hieruit mijn complimenten aan de Tilburg Cowboys voor hun geweldige initiatief.
Ik vrees alleen, dat we straks nog een probleem gaan krijgen hier in Matagalpa
Het enthousiasme van de Matagalpinos, gaat ons aanbod overstijgen.
De mare gaat als een lopend vuurtje door het gerucht en binnenkort staan de mensen in de rij om een kofiekopje met ons te mogen ruilen.
Een schitterend idee!!!!
Gracias al Rancheros de Tilburg.
Juan Paloma
|
Reislog bewerken 
