- Ontmoetingen in Matagalpa -
Vanmiddag was het eindelijk zover.... samen met Frans, Rob en Gudi de barrio in om uit naam van enkele mensen in Tilburg een en ander te bezorgen bij een aantal personen hier. Dit was hetgene dat ik de vorige keer gemist heb; werkelijk contact met mensen van hier, en dan ook nog in hun eigen omgeving. Natuurlijk heb ik in 2007 wel veel gepraat met de leerkrachten op de scholen (het Spaans moet immers geoefend worden), maar daar bleef het bij. Vandaar dat toen meteen al mijn verwachting voor deze reis geboren werd: meer echt contact met de mensen hier... en dat werd vanmiddag waargemaakt.
We lieten ons door een taxi afzetten bij La Chispa, een kleuterschooltje bovenaan een berg (vandaar dus ook de luxe van een taxi). Hoewel de kinderen en leerkrachten 's middags niet aanwezig zijn, konden we het schooltje toch bekijken omdat er nog een bewaker en wat keukenpersoneel ('s middags kunnen de kinderen uit de wijk hier eten) aanwezig was. In de keuken zijn we meteen maar met het ludieke project van dit bezoek begonnen: het ruilen van koffiekopjes. De Tilburg Cowboys hebben dit concept bedacht: Tilburgers hebben bijzondere kopjes afgegeven om hier door ons om te laten ruilen met Matagalpinos. Bij ieder kopje zit een foto van de eigenaar met een korte beschrijving van de bijzonderheid van juist dít kopje. Ook wij maken hier van de mensen een foto met hun kopje en vragen hen naar hun verhaal. Straks terug in Tilburg wordt een en ander gecombineerd en zal er een tentoonstelling zijn van de verhalen en foto's.
Tja, en daar loop je dan dus met kopjes in je rugzak. Frans had er vier meegenomen dus de sport was natuurlijk die kwijt te raken. Het eerste kopje werd vergeven aan een van de keukenhulpen van La Chispa. Onder grote hilariteit van de andere aanwezige Nicaraguanen werd de foto genomen en het verhaal verteld. One down...three to go! Adres nummer twee werd ook snel gevonden. Bovenaan de berg kwamen we bij een huis een vrouw met een puppy tegen.Even aaien en dan maar de rare vraag stellen of ze wellicht koffie dronk en mee wilde werken aan een kopjesruil. Het idee werd meteen goed ontvangen en voor we het wisten, stonden we bij deze wildvreemde binnen. Een goede manier om de huisjes in deze wijk eens van binnen te bekijken! In dit geval: klein, donker, foto's en religieuze teksten aan de muur, en zelfs een bed in de keuken. En natuurlijk binnen no time familie en vrienden die door alle deuren en ramen naar binnen gluurden naar die rare Nederlanders. En geef ze eens ongelijk!
Onze tocht ging verder naar de Escuela Tilburg om een pakje te bezorgen bij een leerkracht. Ook hier werden we weer heel hartelijk ontvangen. Frans werd meteen het kantoortje van de directeur ingesleept om te praten over hernieuwde deelname aan de stedenband (de school doet sinds enkele jaren niet meer mee, maar een nieuwe directeur biedt nieuwe perspectieven). Ondertussen hadden wij tijd om even te kijken naar de gymles van een van de middelbare school klassen. Wat een grap; jongens en meisjes gewoon in uniform die onder leiding van een leerkracht midden in de school rek- en strekoefeningen moesten doen. Ook de buikspieren kwamen nog even aan de beurt. Dus met je mooie witte uniformblouse op de smerige grond en werken maar. Combineer dit met witte kniekousen en een leraar die zijn taak net iets te serieus neemt en je begrijpt dat we ons goed vermaakt hebben.
Vervolgens zijn we letterlijk de wijk ingegaan door niet de weg aan te houden maar de zandpaadjes tussen de huisjes door te nemen. Zo zie je nog eens wat van het echte Matagalpa. Onder waslijnen door, langs knikkerende kinderen en ondertussen binnengluren in de huizen. Onze tocht had ook een doel: een kennis van Ge vinden om haar een brief te bezorgen. En warempel; het zoeken duurde niet lang. We kwamen toevallig een neef van deze vrouw tegen en deze bracht ons naar haar huis. Daar bleek de hele familie aanwezig te zijn: Socorro (oma van 78), haar zoon en zijn vrouw, verschillende kleindochters en ook nog achterkleinkinderen. Ze waren erg blij om iets van Ge te horen en wij waren ook van harte welkom. Dus...maar weer eens een kopjesruil voorstellen. Ook hier werd het idee gewaardeerd en onder uit de kast werd een mooi kopje opgegraven. Tijdens het bezoek kreeg Frans een briefje toegespeeld met de vraag om geld voor melk. Ook werd er meerdere malen verteld hoe arm de familie het wel niet had. Natuurlijk is dit waar, maar bedelen is ook een vak. En deze familie blonk daar echt in uit; zelfs de kinderen werden ingezet. Dus af en toe maar net gedaan alsof we hun vragen niet begrepen, want je kunt natuurlijk niet aan alle verzoeken voldoen. Wel knuffeltjes en mooie vlinders aan de kinderen uitgedeeld. Erg leuk om zo een half uurtje bij mensen thuis door te brengen, maar na een enorme kop ‘overheerlijke' oploskoffie was het toch echt
tijd om verder te gaan.
Het laatste bezoek (eerlijk gezegd: na een korte pitstop bij een barretje, want je krijgt behoorlijk dorst van die koffiekopjes) was aan een familie die in de buurt van het hotel woont. Ook hier moesten we weer een brief bezorgen...en natuurlijk wilden we het laatste kopje ook nog kwijt. Zo gezegd zo gedaan en wederom bleek het kopje een goede binnenkomer. Deze keer kwamen we terecht bij een groep vrouwen. Ze bleken een evangelische geloofsgemeenschap te zijn. Erg vrolijk en weer een mooi verhaal; een kopje van 15 jaar oud, gekregen op het werk. Leuk dat mensen zulke emotioneel waardevolle zaken weggeven. Zoals deze vrouw het stelde: als je van iemand een cadeautje krijgt, moet je ook iets teruggeven met heel je hart. Daar sta je dan met je koffiekopje en je mond vol tanden. Ook hier weer onder veel gelach van alle aanwezigen de foto's genomen. En vlak voor we weggingen kregen we als cadeautje ook nog even een preek over de ware God. Wat wil een mens nog meer geserveerd krijgen bij zijn koffie.....
|
Reislog bewerken 
