|
Door Toon Oomen
Het is nu kwart over zes in de morgen, het dagritme is duidelijk anders dan in Nederland, ik lag gisteren rond 9 uur (!!) op bed na een overigens welbestede dag!
Wat doe ik hier zoal? Om te beginnen zijn we gisteren vanuit Matagalpa een kort bezoek gaan brengen aan Esquipulas, een stadje op 2½ uur rijden met de bus. Zoals je wel weet, zijn daar de MBC jongens met hun leraren aan het werk. We komen binnen in het schooltje en zien daar overijverige, actieve, goedgemutste jongens aan het werk.
Ze zijn bezig met een trap, het afzagen van planken,het gelijk maken van de grond voor een trapje van buiten naar binnen. Frits en Rob helpen mee en geven instructies, Ed is bezig met een metalen constructie ter voorbereiding van een tussenwand en Steven zorgt voor de randvoorwaarden. Indrukwekkend om ze zo bezig te zien. Rond een uur of vijf zit de werkdag erop, douchen, effe dollen met een bal, terwijl wij een heerlijk koud pilsje drinken en dan aan tafel voor het avondeten. Blije gezichten, goede sfeer, leuk onderkomen, perfecte service in het hotel, kortom het ziet er perfect uit. Ieder ging op tijd richting slaapkamers, en wij naar ons bescheiden hospedaje. Dat onderkomen had een lange gang met aan weersijde kamers, donker, zonder daglicht op de kamer, het enige raam kwam uit op die lange gang. Wel had elke kamer een WC en een douche met twee emmers water en een bakje, weliswaar in de open ruimte met een gordijntje. Het bed voelde als een plank en dan tóch goed slapen..., behalve Thea.
De volgende ochtend ontbeten we samen in het hotel, een ware happening! Al die jongens nee twee niet, want die hadden zich verslapen zaten met hun flesje sinasappelsap en gebakken eitje met geroosterde sneetjes brood voor hun neus, peuzelden alles lekker op, daarna kwam de pasta, ze komen niks te kort, zo blijkt, het goede humeur zit er goed in. Tuusendoor zagen we jongens met schmink op strikjes aan hun schoenen en een clownsneus midden in het gezicht. Marie Jose en Wilna openbaarden zich als ware grimeurs van deze aanstaande artiesten. Na die voorbereiding en instructie gingen deze clowns naar het schooltje om de kinderen daar te verrassen door hun mimiek en artistieke gebaren met behulp van balonnen. Bijvoorbeeld: het optillen van een veertje was een ware act: de "zwaarte" van het veertje werd zichtbaar, het veertje werd namelijk steeds zwaarder, de kinderen deden mee, leefden zich in dankzij onze talentvolle clowns. 
Cil en ik hebben enkele jongens geïnterviewd, geweldig om te horen, dat ze het zo leuk vinden, het werken, het samen spelen, het contact met leeftijdgenoten, maar dat ze het moeilijk vinden om te zien hoe de mensen hier in Nicaragua leven, hoe sommige kinderen zo verwaarloosd ´s avonds laat op straat zijn , zelfs als het regent dat ze niet naar binnen (kunnen?) gaan. Ze zien en voelen het grote verschil met Nederland.
Ongetwijfeld zal een `life verslag` vanuit Esquipulas zelf vandaag of morgen hier te lezen zijn.
Ik was dus bezig te vertellen wat ik hier zoal doe. De dagen daarvóór heb ik voorbereidende contacten gehad met de gemeente ambtenaar, die `externe betrekkingen` in zijn portefueille heeft, Alvaro Palma, een jonge ambitieuse man, met wie het goed samenwerken is. De gesprekken gaan dan over het woningbouw project, de scholing voor Matagalpese jongeren en het grote actuele project, nl. de Moeder-kind-kliniek. Tijdens het gesprek met de burgemeester, Ir. Sadrach Zeledon Rocha, is mij duidelijk geworden dat deze drie grote projecten de noodzakelijke aandacht hebben. Het gaat er om tot goede en concrete afspraken te komen in samenspraak met de belanghebbende partijen zowel hier in Nicaragua als in Nederland. 
We hebben ook een bezoek gebracht aan de Familias Especiales, de boeken van Rob heb ik aan Rebecca kunnen geven, Rob hierbij de hartelijke groeten van Zr. Rebecca. Helaas had ze op dat moment weinig tijd, omdat ze bezig was met de financiën. We kregen daar wel een interessante rondleiding door een van de promotoras, Brenda. Zij nam ons mee naar het radio station van het bisdom, waar zij een interview afnam. Het bleek dat een van de journalisten interesse had in het 25 jarig bestaan van de Stedenband, wilde mij een interview afnemen. Hij stelde vragen als: Welke betekenis heeft de Stedenband voor de mensen in Matgalpa, hoe voelt het voor u om in Matagalpa te zijn, hoe reageren de mensen op jullie, wat hebben jullie hier al gedaan? Heel belangrijk vind ik in deze, dat we samenwerken met een Matagalpese organisatie, namelijk Comite Mano Vuelta. Ons werk, ons bezoek is ingebet in een twee richting verkeer. Het werk van de Stedenband in Tilburg zelf is net zo belangrijk als, zo niet nóg belangrijker dan de -overigens betekenisvolle- druppels op de gloeiende plaat híer. 
Rob Couwenberg is de zoon van Frans, studeert fysiotherapie en is daarom bijzonder geïnteresseerd in hoe dat vak hier beoefend wordt. Dus wij op bezoek in het ziekenhuis van Matagalpa, afdeling fysiotherapie. We werden ontvangen door de coördinatrice, een psychiater, dr. Mercedes Mendoza. Een interessant bezoek, dat uitgebreid becommentarieerd zal worden door Rob zelf.
Hiermee heb ik -zij het beknopt- een ongetwijfeld subjectief beeld geschetst van enkele bezigheden. Een groet in Nederland aan alle geïnteresseerde lezers en wie weet tot een volgende keer!!!!
Toon
|
Reislog bewerken 
!
