|
Door Jan Duijvekam
Ook tijdens dit werkbezoek wilde de groep graag werken aan een muurschildering (mural).
Het comité heeft voor ons geregeld, dat we die mogen schilderen op de buitenmuur van het Centro de Polideportivo, de grote sporthal achter de kathedraal.
Het grote nadeel van de muur is dat hij bestaat uit bakstenen, die verdiept zijn gevoerd, zodat het oppervlak van de muur zeer oneffen is en ook een sterk wisselende structuur heeft. Min of meer gladde baksteen en een zeer korrelige voeg.
Het grote voordeel van deze muur is dat hij op een mag je wel zeggen: toplokatie ligt, in het centrum aan een brede doorgaande weg. Het is een vrij lange muur, waar op een helft al een Sandinistische muurschildering staat. Er is nog een stuk van zo'n 11 meter over. De muur is 3 meter hoog.
Het was op korte termijn niet mogelijk om een vergelijkbare, maar gladdere muur te vinden en dus besloten we om het ontwerp sterk te vereenvoudigen en ons toch maar aan de bakstenen te wagen.
.Het comité had voor mij een huishoudtrapje geregeld. Verder mocht ik kennis maken met ........, een mevrouw, die als beheerster in het centrum werkt. Een zekere Alavarado kwam zich melden . Hij is gemeenteambtenaar en regelde dat ik politiebewaking kreeg, van de policia turistica, zodat we ons ongestoord aan de werkzaamheden zouden kunnen wijden.
Hij kwam regelmatig kijken of alles naar wens was.
Ik begon met het schoonmaken van de muur. Die was ontzettend smerig en vooral heel stoffig.
Toen ik met een harde borstel op het laddertje de muur, en vooral de voegen, stond te schuren stond er een knul zo ongeveer de borstel uit mijn handen te kijken. Aangezien er twee borstels waren kon hij meteen aan de slag, en vooral het hoge deel op ladder.
Hij heet Oscar en hij werkte zich uit de naad.
Alvarado meldde zich met de mededeling dat er over een half uurtje een tuinslang zou worden gebracht, zodat we de muur konden afspuiten. Ik ging even bellen, en toen ik terugkwam was Oscar al volop bezig met het schoonspuiten van de muur.
Vanaf het middaguur begint de zon op de muur te branden. We stopten met ons werk, de muur kon mooi drogen.
Verf was een groot probleem. De ene verfwinkel had wél geel, maar geen rood en blauw en omgekeerd. Aanvakelijk wilde ik bij één winkel alle verf kopen, maar dat bleek na een uurtje winkelen een grote illusie. Het was dus kopen wat er toevallig voorradig was, en na vijf winkels bezocht te hebben, hadden we alle kleuren.
Met een flinke ploeg mensen slaagden we erin om nog diezelfde dag de basiskleuren op de muur te krijgen: twee banen donkerblauw en één baan lichtblauw. Mooie kleuren, het had meteen al iets en we lagen keurig op schema.
Op grote vellen bruin pakpapier kon ik in het hotel het ontwep verder uitschetsen. Tekenen op de muur zelf was haast onmogelijk. Iedereen hielp mee om van die schetsen vergrote mallen te snijden en te knippen. Daarmee konden er met dikke viltstift de letters en de onderwerpen op de muur gezet worden. Weer een erg tijdrovend karweitje, maar gelukkig kreeg ik iedere dag hulp van Oskar en later in de week had ook Cesar ons weer gevonden, de jongen die vier jaar terug, als leerling van El Tambor, in veel situaties gefotografeerd was.
De tekst op de muur werd teruggebracht tot: MATAGALPA TILBURG 25 ANOS SOLIDARIDAD.
Centraal in het ontwerp staan twee handen, die eenzogenaamde ‘hi five' willen maken, een symbool van solidariteit, dat je hier op veel verschillende manieren ziet terugkomen.
Van het aanvankelijke plan om de vijf hoofdactiviteiten van de stendenband: mujeres. gezondheid, onderwijs, milieu en kleine handel en industrie op de muur in symbolen weer te geven bleef over een grote boom met spelende kinderen. Daaronder een krans van typisch nederlandse bloemen: roos, tulp, fresia en margriet.
Hierboven moeten nog worden aangebracht de twee Indigeno letters, die in het logo van de stedenband zitten. Een vogel, de vredesduif, die lang als logo op t-shirts heeft gestaan. Rechts bovenaan komt het logo van Tilburg 200 jaar.
Op het aparte kleine muurtje, waar de grondlijnen van het ontwerp samenkomen komt de vlinder, die als logo van dit werkbezoek geldt. Stijn is al dagen bezig om dat ontwerp zeer minutieus op die moeilijke muur te krijgen. Annael Velasquez, een zwaar gehandicapte vrouw, die in een elektrische rolstoel zit en die we vorige keer al eens ontmoet hadden op het atelier van Danilo Rivero, bleek in het centro te werken. Nota bene in de bodega waar wij al onze spullen mogen opslaan.
Het was een hartelijk weerzien. Ze bood ook aan om ons te helpen met schilderen, weliswaar de lagere delen. Helemaal in wit plastic ingepakt heeft ze een hele tijd meegegewerkt, tot haar rolstoel oververhit raakte in de hete zon en onder dat plastic.
Ook een meisje van het doveninstituut hielp mee. Ze was zo vooortvarend aan de slag, met het schilderen van de rode ledtters, dat zo ook de letters, die wit moesten worden, rood schilderde.
Het is een heel mooi punt om te werken. Heel veel voorbijgangers blijven staan kijken en aan hun opmerkingen te horen vinnden ze het heel mooi, en ook dat onze stedenband en de stad Tilburg, bepaald geen onbekende zijn bij veel Matagalpino's.
Hoewel het centro een sporthal is was het van dag één af aan meer een disco dan een sportterrein. Eerst een basketbal toernooi van de studenten van de universiteit, begeleid door keiharde muziek. De dag erna stonden er zo mogelijk nog grotere boxen met een groot podium, en een uitzinnige menigte op het veld en op de tribunes. Vooral toen ene Annette Moreno, een mateloos populaire zangeres van evangelische levensliederen kwam optreden. Volgens Juancito zong ze een Spaanstalige versie van "Het was maar een clown". Wij komnden in ieder geval allemaal meezingen. Het was soms onmogelijk om elkaar aanwijzingen te geven, door de gigantische hoeveelheden decibels, die onder dat enorme metalen dak galmden.
Op zondag kwam de muziek vanuit een andere hoek, want de pastoor heeft een grote luidspreker op het dak van de kathedraal staan, zodat ook mensen op straat mee kunnen "genieten" van de mis en de preek. Misschien een ideetje vooor die pastoor van de Ringbaan West.
De eerste week was het gelukkig vaak bewolkt, maar als de zons schijnt kun je na half twaalf niet meer op de muur werken, want dan schroei je er op vast.
Op zondag kwamen Wilna en Bert terug uit Esquipulas en maandag ochtend gingen zij meteen mehelpen. Wilna heeft een heel strakke hand van schilderen, en dat is wel fijn, want bij veel Nica's die ons helpen is dat niet het geval.
Het is nu dinsdagochtend. De onderwijsgroep moet direct naar Once de Septiembre, maar Wilna heeft beloofd dat ze verder gaat, met het afwerken van de bloemen uit Holland.
Het wordt kaaimooi.
We houden jullie op de hoogte.
Namens de hele schilderbrigade,
recuerdos con abrazos,
Juan Paloma.
Alle foto's van de reis zijn in het groot te zien op http://www.tilburg-matagalpa.nl/fotos/category/7-2009
|
Reislog bewerken 
