|
Door Wil Boonman
Els, Thea en Wil, een kleine maar zeer ervaren delegatie, bezoekt op 6 mei het Centro Escolar in El Tuma, Wilna en Marie Jose zijn door andere verplichtingen helaas verhinderd.
De school in El Tuma is de eerste zusterschool van PI school de Hondsberg. Twaalf jaar geleden in 1997 smeedden we de eerste banden.
De intensiteit van de relatie fluctueert nog al eens in de loop der jaren. Voor een school met zeer speciaal onderwijs als de Hondsberg is het ook moeilijker om vorm te geven aan wederzijds contact omdat de meeste van onze kinderen niet of mondjesmaat kunnen lezen en schrijven. Een aantal doet nu wel de uiterste best iets in het spaans te schrijven met de vertaalhulp.
Verder is de problematiek zeer verschillend en zijn er veel wisselingen in El Tuma en soms verloopt de communicatie stroef. En eerlijk gezegd gaat ons hart onwillekeurig meer uit naar de kinderen van Los Pipitos in Esquipulas, kinderen met een beperking, hun kleine. centrum en hun school. Met hen, de ouders en vooral met onderwijzeres en voorzitster van de oudervereniging, Paulita, is er een sterke persoonlijke band. Ook voor ons is ze de rots in de branding.
Terug naar El Tuma. Bij aankomst worden we enthousiast verwelkomd door Boanergens, die we al twaalf jaar kennen. Hij was vroeger directeur, nu weer leerkracht. Bij elk bezoek dat we hem treffen communiceert hij toch weer iets soepeler. Hij heeft de feestelijke ontvangst georganisserd en voert ons langs enkele klassen, niet lang want de rijen kinderen staan al klaar op de speelplaats. Els introduceert snel de brieven, in het spaans geschreven, en de tekeningen van de kinderen van de Hondsberg. Ze vraagt natuurlijk ook om met brieven en tekeningen te reageren. Dat gaat zeker lukke n, want op het grote jubileum feest in Matagalpa zullen mensen uit El Tuma zijn, die ze meebrengen.
Niet alleen in Matagalpa, maar ook in El Tuma valt er iets te vieren. Ze hebben via de onderwijsprojecten een gloednieuwe en heel grote overkapping van de speelplaats gekregen. De kinderen kunnen zich zo beschermen tegen de felle zon en de plensende regen, en het is niet uitgesloten dat er wel eens les zal worden gegeven als de school al te veel uit zijn voegen groeit.
Een andere verrassing is de nieuwe bibliotheek met een heuse bibliotectaris, die later enthousist een en ander uit de doeken doet. Er zijn aardig wat boeken, gespreid naar leeftijd, Aardrijkskundige en andere materialen en zelfs een onderzoekskoffertje met een echte microscoop. Dit met het oog op de leerlingen van het voortgezet onderwijs die m.n. in de weekenden les krijgen.
Wanneer we op het podium zitten, worden we op vertrouwde wijze getrakteerd op toespraakjes en dansjes. Nu ook op muziek van de Costa Atlantico en de Colombiaanse cumbia. Vooral voor Wil is die muziek smullen geblazen. Voor we er erg in hebben en voor een foto kunnen zorgen is Els meegetroond om het ceremoniele lint door te knippen en daarmee de overkapping officieel ye openen.
Er zijn nog maar vier leerkrachten van het eerste uur. Wisseling van werkplek is beleid van de regering. Zo gezegd om de kwaliteit van het onderwijs te verbeteren. De nieuwe directeur is toch wel een verademing. Een sympathiek ogende, toegankelijke dertiger. Hij begrijpt snel wat je wilt weten en geeft en windt er geen doekjes om.
Tijdens een korte bespreking met de leerkrachten blijkt weer eens dat de salarissen erg laag zijn. Het bedraagt slechts de helf van een minimum pakket aan levensbehoeften voor een gezin van vier personen. Dat wordt vaak honger lijden of een dubbele baan op je nemen.
Het probleem van schoolverzuim speelt ook sterk in El Tuma, centraal gelegen in de koffieregio. Tijdens de koffiepluk van oktober tot maart is er sprake van massaal schoolverzuim.
Het is regeringsbeleid om kinderen met een beperking te integreren in het gewone onderwijs. De directeur legt uit dat dit in El Tuma nog lange tijd onmogelijk zal zijn. De klassen zijn erg groot, 45 en meer kinderen per lokaal. Het schoolgebouw is absoluut niet toegankelijk voor kinderen in een rolstoel. Leerkrachten kennen niet de doventaal en kunnen blinde kinderen niet helpen bij gebrek aan kennis van braille en begeleidingsmogelijkheden.
We vragen of ANDEN, de grootste onderwijsbond en sterk verbonden met regeringspartij FSLN, zich wel onafhankelijk van de regering kan opsteelen en tegengas kan geven voor betere salarissen en andere arbeidsvoorwaarden. Er wordt gezegd van wel, maar er wordt ook breed bij gelachen. De verbeteringen zijn mondjesmaat en men loopt door de prijsstijgingen veelal achter de feiten aan.
Thea vraagt naar de pensioenen, Als drie senioren zijn we er extra belangstellend naar. Het pensioen is maar heel weinig zeggen de leerkrachten. Je kunt met pensioen met vijfenvijftig of, de mannen na 35 en de vrouwen na 25 dienstjaren.
We gaan afscheid nemen, moeten nog door naar Casa Materna in La Dalia. De klas van Boanergens brengt nog een groot aantal briefjes, Die we in de Nicaweek op school in Oisterwijk goed kunnen gebruiken.
We bekijken nog even de mural die Jan Duif en Carla een tien jaar geleden hebben gemaakt en die nodig een opfrisbeurt moet hebben. We nemen hartelijk afscheid van iedereen en gaan richting La Dalia. We hebben weer opnieuw genoten van de ontvangst en de mooie dingen die er op Centro Escolar El Tuma tot stand zijn gekomen.
Wil Boonman.
|
Reislog bewerken 
