|
Door Marie-Jose
Maandag 4 mei
Terwijl in Nederland de dodenherdenking plaatsvindt is het leven hier in Esquipulas voor ons inmiddels heel vertrouwd. De jongens verschijnen steeds later aan het ontbijt, wat te maken heeft met de toegeslane vermoeidheid. Maar na het ontbijt en de paludrine tegen malaria, gaan ze weer vol goede moed aan de slag.
Er worden voor op straat bij Los Pipitos tafeltjes gemaakt in de volle zon, en die zon is bloedheet als hij schijnt. Mitchell en Geoffrey hebben het prototype ontwikkeld en nu wordt het de komende dagen lopende band werk tot er 10 tafeltjes gemaakt zijn. Frits en Ad werken aan de kast in de fysioruimte en die is inmiddels klaar. Een geweldige opslagruimte voor al het losliggend speelgoed. We hopen dat ze de oude troep nu weggooien, want er is speelgoed bij dat vies en kapot is.
Het valt niet mee om in de kleine ruimte met zo`n grote werkploeg tegelijkertijd bezig te zijn. Bovendien is het binnen ook bloed heet zodat er regelmatig buiten een pauze wordt gehouden. En dan hebben de jongens gelijk contact met de dorpsschonen. Vooral Geoffrey is daarvan onder de indruk. Met zijn blonde haar en blauwe ogen is hij in trek, maar hij weet er verstandig mee om te gaan, zoals hij zelf zegt. Gino, Nathaniel, Sander en Ad blijken echte volhouders te zijn, ze gaan maar door. Petje af jongens. Ook Marciano heeft hard gewerkt vindt hij zelf 2x de wanden geschilderd. Boet, Joshua en Tommie hebben geholpen met het plaatsen van de schommel. Met handen en voeten hebben ze uitgelegd wat ze nodig hebben voor het storten van cement rond de poten. Met de kruiwagen hebben ze het materiaal opgehaald.
Tussendoor wordt er nog een schilpad gevangen die ook in de tuin een plaatsje krijgt. Rolf heeft een schildpaddenverblijf gemaakt. Luuk is voor het schilderen van de staalconstructie wat te zien is aan de blauwe verf in zijn haar.
Doordat het uitstapje naar de waterval vorige week niet is doorgegaan hebben de dames van Los Pipitos dat voor dinsdag 5 mei geregeld. Eigenlijk wilde Frits niet mee maar liever doorwerken, maar om verzoek van ons allen legt ook hij het werk voor een halve dag neer!
Dinsdag 5 mei
De bus is geregeld en zal om 8.30 voor Los Pipitos staan. We hebben eigenlijk al onze twijfels dat dat ook zo zal zijn. We zitten op het stoepje te wachten en er komt inderdaad een dieselbus aan die zoveel vieze rook uitstoot dat we allemaal opstuiven van onze zitplaatsen op de stoep.
Het blijkt niet onze bus te zijn dus weer terug op het stoepje.
Eindelijk om 9.10u komt onze bus. We rijden langs het schooltje waar alle kinderen en een aantal ouders + Paula en Francis meegaan. Het is een echt schoolreisje compleet met 4 meloenen en een heel groot mes.
Na 1 uur rijden komen we bij een klein gehuchtje Potron, met enkele huisjes. Een pad voert langs de plaatselijke supermarkt naar een prachtige afdaling door een vallei. We horen ware oerwoudgeluiden en ja hoor, we zien echte apen in........"Apenbomen", volgens de jongens. Waar normaal gesproken ieder toerist goed uitgerust met water en berschoenen aan een dergelijke tocht begint lopen wij met de kinderen, ouders en met Paula op diverse schoenen een moeilijk begaanbaar pad af naar beneden. Voor me loopt een doof meisje van het schooltje op inschieters met hakken. Het is verbazingwekkend met welk gemak ze naar beneden loopt, over gladde stenen en los zand. We lopen in een rijtje en al snel zijn de jongens uit het oog verdwenen en lopen voorop met Steven. Jeffrey de blinde jongen wordt op sommige stukken gedragen omdat we langs een afgrond lopen op een smal pad. Hoe is het mogelijk. In de wandelgidsen zou een dergelijke tocht vallen onder de categorie middel zwaar tot zwaar!
Maar ja, daar denken ze hier anders over. Heelhuids, maar zonder echte problemen behalve prikkeldraad en mierennesten komen we aan bij de waterval. Het is heel speciaal volgens Geoffrey, want zoiets zie je niet zomaar, en dat is waar.
Sommige jongens durven de uitdaging aan om zich achter de waterval te laten fotograferen, waarvoor ze nog een behoorlijke klim over de gladde stenen moeten maken. Joshua is de leider en als één schaap over de dam is.........
Ondertussen eten wij samen de watermeloen en iedereen geniet zichtbaar van dit gezamenlijke uitstapje.....alhoewel Frits als eerste al weer klaar zit om terug te gaan zoals we hebben afgesproken.
Op de terugweg komen we weer terug aan bij de huisjes en worden er knuffels en vrachtwagens (van Mitchell van de Boerenschuur uit Riel) uitgedeeld. Wat zijn ze blij de kinderen. De virendelijke bewoners van de huisjes zwaaien ons uit en we gaan terug naar Esquipulas.
Morgen is de laatste dag waarop we het werk kunnen afmaken en dan is donderdag de feestelijke opening. Els en Wilna zullen speciaal daarvoor terugkomen uit Matagalpa. Ik ben heel benieuwd naar de reactie van Paula en hoop dat ze erg zal genieten van de schommelstoelen.
Groetjes Marie-josé Hendriks
|
Reislog bewerken 
