|
Door Frans Couwenberg
Vrijdagmorgen, voor velen de laatste dag in Matagalpa. Vanaf half vijf, hoor ik auto's aanrijden. Er wordt zacht gepraat. Het kruispunt onder onze ramen komt langzaam vol te staan met camionetas, de bus van La Amistad en een stuk of wat personenwagens. Te voet enkele muzikanten met hun ernstig geblutste instrumenten.

Na een kort uno, dos, tres wordt met volle kracht cumpleaños feliz voor ons gespeeld. Het galmt door de straten rond ons hotel, enthousiaste gezichten van onze vrienden die samen met de drumband ons een serenade komen brengen, maar ons al snel duidelijk maken dat we ons snel moeten omkleden en naar beneden moeten komen. Een rondrit door een ontwakende Matagalpa, met voorop een motoragent en een brandweerwagen met volle sirene, een aantal wagens waarop de bezoekgroep, zwaaiend naar matagalpinos, die net als wij soms chagrijnig maar meestal glimlachend en terugzwaaiend de vreemde stoet volgden. De hele stad van noord naar zuid doorkruisten we, op enkele hoeken stonden nog bekenden. De sordos in een wagentje sloten aan bij de opstoet. Hermana Rebecca van de familias especiales stond bij de kathedraal enthousiast naar ons te zwaaien. Je voelt je als je zo als prinsen door je geliefde zusterstad rijdt rijk. Je wordt gewaardeerd in wat je, hoe klein dan ook voor deze mensen kunt betekenen. Ze geven ons het gevoel dat we meer dan welkom zijn. De feestdag ter ere van het 25 jarig bestaan gaat beginnen. De start was hartverwarmend. Wat staat ons nog meer te wachten? De verwachtingen zijn hoog gespannen. De meesten gaan nog even een uurtje naar bed.
Frans Couwenberg
(alle foto's zijn in het groot te zien bij Foto's, of door hier te klikken.)
Een filmpje van Matagalpa is hier te zien op You Tube

|