|
zondag 24 april 2011
THUIS KOMEN IN MATAGALPA
Zaterdagavond, na een reis van meer dan 26 uren, aangekomen in 'ons' Matagalpa. Ook hotel Ideal is vertrouwd. Hoe laat ontbijten morgen? 7 uur, 8 uur? Nee, liever 9 uur. Dat klinkt vroeg, maar lijkt in elk geval prima op tijd voordat we worden opgehaald door CMV. We zijn immers zo moe allemaal. Na even gauw het hoognodige installeren en een - eerste hier en laatste vandaag – drankje: slapen!
Dat 'slapen' blijkt voor de meesten de volgende ochtend niet echt te zijn uitgekomen. Niet alleen een ander bed en de warme kamer, nee, vooral het lawaai op straat houdt ieder uit de slaap. Pasen betekent hier feest. Mayke en Frans zijn halverwege de nacht de straat op gegaan om het feest mee te maken. Ik meld later dat ik het heel jammer vind dat zij hun actie zo stil hebben uitgevoerd. Had ik hen maar gehoord, dan had ik mijn - achteraf nutteloos gebleken - pogingen om te slapen eerder opgegeven.
Goed 10 uur staat een camionet voor de deur van het hotel om een aantal van ons op te halen. De anderen lopen naar het kantoor van het comité, waar we samen nog een uurtje wachten op de tweede auto. En dan op weg voor een reis van 'een half uur' (is Nica-tijd, zo blijkt).
Op het programma staat een welkomslunch op Finca Esperanza Verde. Het worden een warm welkom van de kant van het comité en van de gemeente en een heerlijke lunch. Tussendoor maken we een wandeling over de finca, met volop gelegenheid te genieten van de prachtige omgeving en foto's te maken van bijzondere vlinders, bloemen en vogels.
We zijn hier nog geen 24 uur, maar het voelt of we hier al dagen zijn.
Dat is 'thuis komen in Matagalpa'.
Cil de Vries
Op het moment dat ik dit schrijf is het zondagochtend zes uur en klinkt het galmende geluid van vuurwerk door de straten van Matagalpa. Het vuurwerk is ter ere van Pasen. Heel de nacht is er al een groot feest bezig om de afsluiting van de Goede Week (hier in Midden-Amerika is de week voor Pasen belangrijker dan Pasen zelf) te vieren. Toen we gisteren om elf uur ’s avonds aankwamen, zaten de trappen van de kathedraal al vol mensen. En terwijl wij na onze vermoeiende reis onze oogjes dicht en snaveltjes toe probeerden te doen, kwamen via buiten (dichte ramen kennen ze hier nauwelijks) de feestgeluiden binnen. Overal christelijke muziek en veel mensen in de straten. Daarna de bombas; te vergelijken met hele harde rotjes. Dat weerklinkt heerlijk in die lege straten! Jullie begrijpen wel dat deze nacht maar heel kort was…. Ik heb van half vier tot zes geslapen en toen begonnen de bombas weer opnieuw om de paasmis aan te kondigen. Dan maar mijn bed uit en wat nuttigs gaan doen. Ik zat nog geen vijf minuten te typen toen driekwart van de reisgroep ook langzaam de kamers uitkwam. Leuk, zo’n ochtendbijeenkomst! Ook nu galmt er weer volop lawaai uit de speakers; deze keer een mis. De paus heb ik nog niet gehoord, maar zal zo eens iemand vragen of hij dit jaar het ‘hartelijk bedankt voor die bloeeeemen’ nog heeft uitgesproken (voor de kenners onder ons; vorig jaar hield hij zich niet aan de tekst).
Zo, ondertussen is het zeven uur. Ga toch nog maar een uurtje proberen te slapen nu het ergste lawaai weer voorbij is. Zo’n jetlag gaat tenslotte niet uit zichzelf weg…
Gonnie
|
Reislog bewerken 
dat jullie niet hebben kunnen uitrusten, maar die herrie herinner ik me inderdaad wel van een andere keer Pasen. Ach, het hoort er allemaal bij 
