|
Half zes is na enkele dagen de "normale" tijd om op te staan, zo ook vandaag. Voor Wil en mij staat een retourtje Esquipulas op het programma. Esquipulas is een stadje ongeveer drie uur met de bus van Matagalpa. De ochtendrituelen werken we naar behoren af: douchen, aankleden, het verorberen van een gebakken ei met twee  sneetjes witbrood. Om kwat voor zeven staat Fidel voor de deur, exact volgens afspraak. Fidel is een van de mensen die hand- en spandiensten verricht bij de realisering van het progamma. Hij gaat ons begeleiden op deze trip. HIj zei dat om zeven uur de bus vertrekt, de volgende gaat om negen uur. Dus enige haast was geboden. Snel de taxi in en naar het busstation. De bus stond klaar, instappen en wegwezen... Zelf kwam ik naast een jonge vrouw te zitten, die zich nog wat aan het opmaken was, een "jiropo" (een klein complimentje hierover) was het begin van een ....
boeiend gesprek, een soort "vakgesprek". Ze bleek nl. adjunct directeur te zijn van een basisschool in San Ramon. We kwamen al snel te praten over schooluitval op haar school. Voor mij tijdens dit bezoek aan Matagalpa een "hot item". Zij zag als belangrijkste factoren die een rol spelen bij schooluitval: de migratie van ouders. Deze zoeken steeds naar inkomsten dus naar werk. Dat verschilt van plaats, ze trekken weg en nemen -uiteraard- hun kinderen mee, dus zijn deze kinderen helemaal uit beeld. Ook het feit dat de ouders beiden gaan werken, maakt dat de oudere kinderen op de jonge kindjes moeten passen, dus ook dan gaan deze kinderen niet naar school. Daarbij kan ook de afstand tot de school een rol spelen. Soms moeten kinderen in de rurale gebieden wel 1 tot 2 uur lopen om op school te komen. Op haar school heeft het personeel de taak en verantwoordelijkheid dat de aan hun toevertrouwde kinderen bij de school te blijven betrekken, o.a.. middels huisbezoeken. Het schijnt een effectieve aanpak te zijn.
Ook vertelde zij iets over haar persoonlijke situatie: ze komt uit Sebaco, op anderhalf uur reizen van haar school, ze heeft vier kinderen, van wie de oudste studeert op de universiteit, de jngste is zeven. Zelf is ze 38 jaar en voel zich best wel gelukkig. Ze wil niet verhuizen om dichterbij haar werk te wonen.
Na een half uur namen we afscheid. Leuk en interessant zo'n spontaan en onverwacht gesprekje!
Ik kijk op m'n horloge en "moeten we nog twee-en-een-half uur" . Als ik naar buiten kijk is er genoeg te zien: de natuur lijkt uitgedroogd, een dor landschap met halfhoge bruine heuvels, maar toch: de vormen, de kleuren, maar vooral de diversieit aan bomen en kleuren groen van de kruinen houden mijn aandacht vast. Tussendoor staan huisjes waarvan je je niet kunt voorstellen dat daar mensen kunnen overleven: vaak geisoleerd, ver van andere huizen, dorpen en mensen en ook is de staat van zulke woningen vaak deplorabel: planken, golfplaten, landbouwplastic en wat palen om het een ander bijelkaar te houden. Het wegdek is afwisselend asfalt en een hoge laag steenslag. De chauffeur rijdt dit traject naar het schijnt dagelijks Het kaartje kost nog geen 2 dollar. De bijrijder zorgt voor alles er om heen: zakken mais, melkbussen en zware tassen: het kan allemaal mee!
Na ongeveer drie uur komen we dus op de plaats van bestemming. We lopen naar het lokaaltje van de gehandicapten-organisatie Los Pipitos. Een gesloten deur. Kinderen in de buurt lopen naar een huis, even later komt Paula aangelopen, een opluchting voor met name Wil: een oude bekende. Zij was tot voor kort de voorzitter. We namen plaats en begonnen te praten, Wil overhandigde de brief van collega's van De Hondsberg uit Oisterwijk, ook zeer betrokken bij dit project. In de brief werd de reden genoemd waarom Peter, Marie-Jose, Rob en anderen niet gekomen zijn. Een op zich teleurstellend feit. Wil neemt nu de honneurs waar. Ook staat in de brief iets over een project om het onderwijs zelf te ondersteunen. Hierover moet Paula de andere bestuursleden raadplegen.
Even later nog tijdens het gesprek met Paula, kwam een groepje kinderen met hun lerares binnengewandeld. Kinderen met diverse stoornissen, ze namen rustig plaats op de pupitres, kleine lessenaartjes. Er werd limonade rondgedeeld. Ik ging even wat koekjes halen. Wil vond de tijd gekomen om de meegebrachte koffer te openen: de cadeaus kwamen te voorschijn: een prachtiog boek met verhalen voor kinderen, om voor te lezen, met gekopieerde exemplaren om de kinderen te laten meelezen. Ook kwam Zaida binnen, zij was op de hoogte van ons bezoek. Zij is blind, ook een bekende voor Wil. Het weerzien - niet letterlijk - was een hartelijk moment: een andere manier van contactmaken. Zaida is de vrouw die les geeft in Braille aan blinde kinderen, maar - naar later bleek - ook erg goed overweg kan met de computer. Op mij maakte haar uitstraling veel indruk: alles doen, ook met deze handicap. Ze zei nu ook computerles te gaan geven. Wat voor ons te zien is op het scherm, wordt uitgesproken, zo kan ze bv. horen welk document geselecteerd is. Ook dat document wordt "voorgelezen". En op de tast weet Zaida de toetsen te vinden. Wil had ook enkele boeken bij zich in Braille, ze was er erg blij mee. Ook het voelboek vond ze leuk, de (vertaalde) "tekst" daarvan had Wil ook in braille meegebracht. Daarnaast ook braillebladen om op te schrijven. Onder het eten van koekjes praatten we nog wat. De kinderen gingen na verloop van tijd naar huis en wij rondden de bijeenkomst af met een samenvatting. Een hartelijk afscheid volgde. Wil, Fidel en ik liepen richting het hotel waar in 2009 de hele " Hondsberg-groep" hun intrek had genomen. Er was ook een restaurant gevestigd waar we een "eenvoudige doch voedzame maaltijd" nuttigden als afsluiting. Om half drie zou de bus vertrekken.
De busreis terug was minder enerverend, wat stil en soms duttend bracht de bus ons naar Matagalpa na een indrukwekkend en zeer nuttig bezoek.
Toon
Bijlagen:
 Esquipulas | [Wil in gesprek met Paula] | 240 Kb |
| Esquipulas1 | [Lerares (links)met kinderen in lokaal Los Pipitos] | 320 Kb |
| Esquipulas2 | [Lerares bekijkt met leerlingen voelboek] | 286 Kb |
| Esquipulas3 | [Zaida leest de braillebladen die Wil overhandigd heeft] | 212 Kb |
| Esquipulas4 | [Zaida bekijkt de braillebladen] | 237 Kb |
| Esquipulas5 | [Zaida computert onder veel belangstelling.] | 275 Kb |
|
Reislog bewerken 
Leuk om jullie verslag te lezen over de rit en verblijf in Esquipulas.
