|
Williams Rivas is een patente kerel. In de vooravond van 4 mei komt hij badend in het zweet met 8 dozen Hotel Ideal binnen. Hij heeft ze in zijn eentje met de bus vanuit Managua, waar hij voor een cursus was, meegesjouwd.
Twee computers en twee printers met alle toebehoren zijn daarmee gekocht en geleverd. Williams, een stevige blonde jongeman met half lang haar, rustig en vriendelijk, is werkzaam op de computerafdeling van de universiteit. Een bekende van Frans van Hoek, die voor de eerste weblog op de UNAN terecht kon. Een mailtje naar Williams en je krijgt meteen antwoord dat hij klaar staat om je te helpen zodra je aankomt in Matagalpa.
Belofte maakt schuld.
De levering van de computers is bijna de vervulling van een belofte aan Los Pipitos in Esquipulas die we twee jaar geleden deden. De laptop die toen is aangeschaft functioneert uitgerust met een schermlezer. De “sprekende computer” werkt om computerprogrammatische redenen nu alleen voor de blinden en slechtzienden van Los Pipitos. Overigens na een aarzelende start, maar nu naar meer dan volle tevredenheid. De andere doelgroepen binnen het brede scala van Los Pipitos stonden
dus met lege handen. Een onverwachte tegenvaller die schrijnde en om vervolgactie vroeg.
’s Maandags na aankomst snel contact gezocht met Williams. Die kwam dinsdag met een offerte voor een laptop, met de opdracht naar de preciese wensen van Los Pipitos te vragen. Toon en ik, samen met Fidel Castro van het Comité, gingen volgens plan woensdag naar Esquipulas. De wens is niet een laptop maar een desktop. Dat vraagt om een nieuwe offerte, die komt Williams de volgende dag brengen, steeds aansluitend op zijn werk, rond een uur of zes/half zeven. Ik zelf moet kiezen, maar zal zijn advies volgen. Uit een drietal mogelijkheden, waaronder een aanbod compleet met computertafel en stoel, komt toch de goedkoopste als de beste uit de bus. Belangrijk goedkoper dan de laptop. Misschien kunnen we met de korting voor de levering van twee computers en met wat oprekking van de begroting er zelfs twee aanschaffen. Na ampele overweging besluiten we tot het laatste. Dus één computer voor het centrum van Los Pipitos en de andere voor het schooltje voor speciaal onderwijs van maestra Martha. Het gevolg van dit besluit hebben we in het begin vermeld.
Woensdag dus de levering. Maar omdat toen het geweldige diner van Henk en zijn assistenten plaatsvond, werd de demonstratie dat alles goed werkte, uitgesteld tot vrijdag. Williams pakt dan alles efficiënt uit en sluit alles geconcentreerd aan en laat de mooie computers en het prachtige scherm zijn werk doen. Wat bewonderende opmerkingen ontlokt van de altijd bezige collega’s. Met nog meer souplesse en nauwgezetheid pakt Williams alles weer in en we zetten de dozen weer achter de zorgvuldig gesloten deur van mijn kamer (Toon is donderdag samen met Cil naar Nederland vertrokken). Mijn zorg om internet voor Los Pipitos te realiseren (dat niet zo gemakkelijk is bijv. vanwege de hoge kosten) wordt snel weggenomen. In Nicaragua is in vele regio’s mobiel internet de standaard geworden. Een klein apparaatje in een usb-poort en een prepaid-kaartje, voor bijv. 24 uur of zelfs één uur en een wereld wordt ontsloten. Dat is ook één van onze belangrijke doelstellingen, want daarmee worden ook direct mailcontact en meer mogelijkheden voor uitwisseling mogelijk. Hopelijk zal de zo noodzakelijke communicatie over en weer verbeteren en horen brieven die met een fatale achterstand van 4 maanden ons bereiken tot het verleden.
Op weg naar de bestemming.
Hoe krijg ik 8 dozen zonder mijn steun en toeverlaat Toon naar Esquipulas? Janeth en Martha van het Comité bieden uitkomst. Don Miquel, de chauffeur moet zaterdag naar Esquipulas. Ik sta om 5 uur op en met de nachtportier brengen we alle dozen naar beneden want om 6 uur worden Martha en ik opgehaald met de camioneta.
In Esquipulas genieten we van de ingetogen blijdschap van Paulita, de - ondanks haar gevorderde leeftijd - drijvende kracht van Los Pipitos en het enthousiasme van de vooruitstrevende onderwijzeres Martha. We maken een foto van de overhandiging en stellen een contract op dat ter plekke getekend wordt. Martha van het Comité en ik nemen voorlopig afscheid van Paulita en de onderwijzeres. We eten een hapje en Martha neemt de bus terug naar Matagalpa. Ik blijf zondag nog om ouders en kinderen te ontmoeten. Trakteer mezelf in het Hotelito op een lange siësta, geniet van een Corona Extra en vind de rust om te schrijven, uitkijkend op het centrale plein van Esquipulas.
Een kleine logistieke operatie in een uithoek van Nicaragua is in 2 weken begonnen en afgerond dankzij de geweldige ondersteuning van Williams Rivas, een vriendelijke en efficiënte Nicaraguaan.
Wil Boonman
|
Reislog bewerken 
