De meeste scholen in Nederland houden ieder schooljaar wel een actie om geld in te zamelen voor een goed doel in de derde wereld. Ook wij deden dat, jaar in jaar uit.
 
In 1988 besloten we om dat goede doel wat meer diepgang te geven.

We wisten al dat er een school in Tilburg was, die een scholenband had met twee scholen in Matagalpa, en zoiets wilden wij ook. Het doel was dan niet meer alleen geld ophalen, maar ook en vooral wederzijdse kennismaking, uitwisselen van ervaringen en elkaar beter leren kennen, en dat alles op basis van gelijkwaardigheid. Zo ontstonden de scholenbanden, die de Tilburgse scholen Sio Hoogvenne en Panta Rhei hebben, met scholen in Matagalpa.
 
De start was heel moeizaam. Contacten met de zusterscholen liepen via Nederlandse ontwikkelingswerkers, die toevallig in Matagalpa werkzaam waren, of daar op bezoek gingen. Niemand op onze scholen sprak ook maar een woord Spaans en we waren dus altijd aangewezen op toevallig beschikbare tolken.Het was wél een mooie tijd, omdat in Nicaragua nog iets leefde van het enthousiasme en de solidariteit van het oude FSLN en de wederopbouw. De revolutionaire groeten vlogen ons bij wijze van spreken om de oren.
 
De SSTN, de stedenbandorganisatie die de band van Tilburg met Matagalpa coördineert, was onze grote steun en toeverlaat bij het in stand houden van de scholenband. We hielden ieder jaar acties om aan geld te komen en lieten hier een watertank plaatsen en daar een dak reparen.
We kochten lesmaterialen, die met veel moeite naar Nicaragua verscheept werden, etc.Kinderen uit Tilburg schreven brieven, die door de weinig beschikbare Spaans sprekende vrijwilligers vertaald werden, en kregen post terug, die ook weer vertaald moest worden.

Dit project werd mede mogelijk gemaakt door: